Lieve moeder van Anne Faber

11 november 2017

De afgelopen weken bent u, samen met uw familie, ongetwijfeld door een regelrechte hel gegaan. U hebt uw dochter niet alleen verloren, ze is keihard en bruut uit uw leven gerukt.

Uw dochter.

Dat meisje wat voor u waarschijnlijk de hele wereld betekende. Dat meisje wat u ooit hebt gedragen, waar u van bevallen bent, die u klein en onschuldig op de wereld hebt gezet en hebt opgevoed tot de vrouw die ze tot voor kort was. U hebt waarschijnlijk uren met haar rond gelopen. Haar eerste stapjes gezien, haar eerste woordjes gehoord. U hebt staan juichen toen ze voor het eerst zonder zijwieltjes weg fietste en u had haar hand vast op haar allereerste schooldag… Later heeft u haar los gelaten, erop vertrouwd dat u haar zoveel mogelijk bij had gebracht en ze ging haar eigen leven leiden…

Ik kende uw dochter niet. Ik ken haar enkel van de media en heb foto’s voorbij zien komen van een prachtige vrouw, in de bloei van haar leven.

En toen….

Lieve moeder van Anne,

Ik wou dat ik iets kon zeggen zodat u zich beter voelt. Dat ik iets kon doen. In de tijd dat Anne vermist was, heb ik intens met u meegeleefd. De onzekerheid moet afgrijselijk zijn geweest. Ik kan me er geen voorstelling van maken hoe zwaar dat geweest moet zijn. En toen het bericht dat ze gevonden was… een einde aan de onzekerheid. Het einde van haar verhaal.

Het klopt niet. Een moeder moet geen kind begraven. Dat is niet natuurlijk en zeker niet op deze manier.
De liefde die een moeder voor haar kind voelt is niet te beschrijven. Het allerbelangrijkste uit uw leven is weg genomen.

Lieve moeder,

Ik kan niks zeggen waardoor u zich beter voelt. Helaas. Maar ik wilde zo graag IETS zeggen. Ik weet niet eens wat ik moet zeggen.
Woorden, ze hebben zoveel kracht, maar soms zijn ze zo nietszeggend…

Ik gun het u dat u op een dag kan glimlachen om de prachtige herinneringen aan uw dochter…

Ik wens u en uw familie alle kracht en warmte toe. Zult u het ooit een plekje kunnen geven? Anne zit verstrengelt in uw hart. Ze is onder uw hart gegroeid. Een plekje is een understatement.

Van moeder tot moeder… een warme knuffel… Omdat ik niet meer voor u kan doen.

Share on facebook
Delen op Facebook
Share on pinterest
Delen op Pinterest

Lees ook

kinder en zwemmen, angst

Ik leg het liefst mijn kind aan de ketting

Hoe heerlijk is het als je nog geen angsten kent en overal maar op af stapt, onderneemt of de uitdaging...
verplichtingen tijdens feestdagen

De feestdagen zijn geen (kerst)bal aan!

Het is weer zo ver. De laatste maand van het jaar is aangebroken en dat brengt weer heel veel drukte...
schoenzet pret, schoen zetten voor sinterklaas, schoentje zetten, pieten

Schoenzet-pret: Sinterklaas heeft het hele huis overhoop gehaald…

Wat kan ik toch genieten van Sinterklaas. De spanning bij de kinderen, het oprechte geloof, het uit volle borst zingen...